Het credo van Willem Brons is altijd geweest en is nog steeds: muzikale veelzijdigheid. Zo studeerde hij aan het voormalige Amsterdamse Muzieklyceum piano bij Karel Hinsum en tegelijkertijd orgel bij Piet Kee. Later volgde nog een intensieve studieperiode in Genève bij de eminente pedagoog Louis Hiltbrand, vriend en assistent van de legendarische Dinu Lipatti.
In 1969 debuteerde Willem Brons en trok de aandacht van de toendertijd zo fameuze recensent J. Reichenfelt. Naar aanleiding van een recital dat geheel aan composities van Bach was gewijd maakte deze criticus gewag van een "ongewone, bevrijdende Bachavond". Hij voegde hier nog aan toe: "Willem Brons leeft zich niet uit in deze muziek, maar beleeft Bach met een grote vanzelfsprekendheid". Niet zoveel later signaleerde dezelfde recensent Brons" grote betrokkenheid en affiniteit met de late Beethoven. Zo schreef hij naar aanleiding van een vertolking van Beethovens Diabellivariaties: "Velen spelen het oeuvre van de late Beethoven, maar weinigen zijn geroepen het te spelen. Willem Brons behoort tot deze zeldzame groep kunstenaars: hij is mentaal verknocht aan Beethovens stijl".
Vanaf 1971 werden de sonates van Schubert een vast bestanddeel van Brons" repertoire: tot op de dag van vandaag spelen deze meesterwerken uit de pianoliteratuur hierin een voorname rol. Niet alleen in Nederland, maar met name in Japan, waar Brons reeds vanaf het begin van 1983 regelmatig optreedt en doceert, geldt hij als één van de belangrijkste Schubertvertolkers van deze tijd. Uiteraard beperkt het repertoire van Brons zich niet tot Bach, Beethoven en Schubert. Zo gaf hij in april 2001 de eerste uitvoering in Nederland van de pianoversie van Haydns "Die sieben letzten Worte unseres Erlösers am Kreuz". Ook vrijwel onbekende werken van Schumann hebben zijn aandacht. Zo is hij een onvermoeibaar pleitbezorger van een van de laatste pianocomposities van Schumann: diens zo ontroerende "Gesänge der Frühe". Daarnaast kunnen we zeker niet voorbijgaan aan Mozart: immers een groot aantal van zijn pianoconcerten werden door Brons vertolkt in samenwerking met het Concertgebouworkest - daartoe uitgenodigd door Marius Flothuis -, het Londens Philharmonisch Orkest, het Rotterdams Philharmonisch Orkest en vele anderen, niet alleen in Nederland, maar ook in Engeland, België, Duitsland en Japan.
Typerend voor de reeds genoemde veelzijdigheid van Brons is zijn betrokkenheid bij historische instrumeten, met name de Weense vleugel uit het begin van de 19e eeuw waarop hij regelmatig concerteert en ook cdopnames maakte.
Naast concerterend instrumentalist heeft Willem Brons een grote reputatie als docent en "lecturer", waarbij zeer uiteenlopende onderwerpen aan de orde komen. Ook schreef en schrijft hij talrijke artikelen in tijdschriften over allerlei in muzikaal opzicht interessante onderwerpen.
Willem Brons is voorts reeds vanaf 1968 verbonden als docent aan het Conservatorium van Amsterdam waar hij niet alleen piano doceert, maar ook kamermuziek en liedbegeleiding.Daarnaast vomrt hij een duo met de bekende zanger Udo Reinemann. In 2001 werd een integrale uitvoering verzorgd van de drie grote liederencycli van Schubert alsook van Wolfs Mörikeliederen tezamen met Christianne Stotijn.
Over de wijze waarop Willem Brons niet alleen in het verleden, maar evenzeer nu nog interpreteert schreef H.J.M. Muller ooit eens: "Hier is niet in de eerste plaats een pianist aan het woord, maar een creatieve musicus die zich slechts van zijn instrument bedient om de componist aan het woord te laten, waardoor de kunst van Brons een zeer eigen en persoonlijk accent krijgt waarnaar men geboeid luistert". Of zoals Rutger Schoute op bondige wijze formuleerde: "Het werd een muzikale belevenis...een ondergaan van geestkracht waarvoor men tien recitals waarop alleen maar "piano" gespeeld wordt gemakkelijk cadeau geeft".
Reeds in 1966 trok Willem Brons de aandacht van de toentertijd zo fameuze recensent J. Reichenfelt. Naar aanleiding van een recital dat geheel aan composities van Bach was gewijd maakte deze criticus gewag van: "een ongewone, bevrijdende Bachavond." Hij voegde hier nog aan toe: "Willem Brons leeft zich niet uit in deze muziek, maar beleeft Bach met een grote vanzelfsprekendheid."
Niet zoveel later signaleerde dezelfde recensent Brons´ grote betrokkenheid en affiniteit met de late Beethoven. Zo schreef hij naar aanleiding van een vertolking van Beethovens Diabelli-variaties: "Velen spelen het oeuvre van de latege Beethoven, maar weinigen zijn geroepen het te kunnen spelen. Willem Brons behoort tot deze zeldzame groep kunstenaars: hij is mentaal verknocht aan Beethovens stijl."
Over de wijze waarop Willem Brons niet alleen in het verleden maar evenzeer nu nog interpreteert schreef H.J.M. Muller ooit eens: "…hier is niet in de eerste plaats een pianist aan het woord maar een creatieve musicus die zich slechts van zijn instrument bedient om de componist aan het woord te laten, waardoor de kunst van Brons een zeer eigen en persoonlijk accent krijgt waarnaar men geboeid luistert." Of zoals Rutger Schoute op bondige wijze formuleerde: "het werd een muzikale belevenis … een ondergaan van geestkracht waarvoor men tien recitals waarop alleen maar "piano" gespeeld wordt gemakkelijk cadeau geeft."
NRC, 29-10-07: "Willem Brons speelt pure Schubert"
Zie hier de recensie van het concert op 26 oktober ´07 in de Kleine Zaal van het Concertgebouw in Amsterdam.
Japanse krant "Mainichi Shinbun", 17-03-2005:
Aankondiging Bachrecital als The writer´s choice of this week:
de integrale uitvoering van het tweede deel van het Wohltemperiertes Klavier
De man die leeft in muziek
"Aangezien ik reeds enigszins op leeftijd ben heb ik niet graag te maken met een kunstenaar die op geld uit is.Aan de andere kant is het zonder meer duidelijk dat tegenwoordig kunst zonder geld nauwelijks meer denkbaar is. Willem Brons daarentegen is de mens die leeft in muziek.
Ik denk niet dat hij van geld veel benul heeft. Ofschoon ik hem nog nooit een hele dag gevolgd heb in zijn handel en wandel, geloof ik dat iedereen die hem wel eens beluisterd heeft, zal beseffen dat hij alleen bezig is met muziek, dag en nacht.
Tijdens een recital ziet hij er op het moment dat hij buigt voor het publiek een beetje vreemd uit. Waarschijnlijk heeft muziek reeds bezit genomen van zijn lichaam en ik denk dat hij het publiek niet eens ziet! Er is nergens sprake van zoiets als entertainment. Zijn techniek is niet helemaal vlekkeloos. Soms bespeur ik iets te weinig stabiliteit.
Echter, iedere keer als ik een recital van hem beluister, raak ik diep onder de indruk van zijn wijze van muziek maken. Steeds heb ik het gevoel dat ik nooit eerder een manier van musiceren heb gehoord die zo puur is.
Aan de andere kant zou ik hem niet nadrukkelijk in de publiciteit willen brengen. Ik zou deze pianist veel liever in mijn hart willen sluiten. Hij is het prototype van een pianist wiens artistieke niveau niet in balans is met zijn (gebrek aan) populariteit."
Tokihiko Umezu
Op 8 maart zal hij in de Tomono-hall een uitgebreide inleiding geven op het tweede boek van Bachs WTC en op 17 maart zal hij dit werk integraal uitvoeren in de Hakuju-hall.
In het bekende Japanse muziektijdschrift Geijutsu Gendai werd onlangs aan een recensent de vraag gesteld: wie zijn in onze tijd vooraanstaande Mozart-vertolkers?
Hierop gaf hij het volgende antwoord:
"Als eerste wil ik dan Willem Brons noemen. Afkomstig uit Nederland- een belangrijk centrum voor de uitvoeringspraktijk van Barokmuziek- studeerde hij aanvankelijk niet alleen piano bij Karel Hilsum maar ook orgel bij de befaamde organist Piet Kee.Als pianist concentreerde hij zich vooral op composities van Mozart, Beethoven, Schubert en de Duitse Romantiek met daarbij als fundamenteel uitgangspunt: de werken van Bach.Voor Brons lag het in de lijn der verwachtingen dat hij zich eveneens zou toeleggen op het bespelen van de fortepiano. Derhalve speelde hij meermalen tijdens het festival van Jos van Immerseel: Antverpiano.Het spel van Willem Brons richt zich niet in de eerste plaats op het technische aspekt. Integendeel, het is vooral geïnspireerd op bepaalde aspekten van het clavecymbel, de aesthetiek van het orgel en enige specifieke eigenschappen van de fortepiano. Dit alles vindt zijn weerklank in de manier waarop hij met de moderne vleugel omgaat.Ook zijn expressie is bepaald onalledaags, je zou kunnen zeggen aristocratisch. De weerklank hiervan is nauwelijks vergelijkbaar met die van andere pianisten.In het programma dat ik onlangs beluisterde speelde Mozart weliswaar geen centrale rol maar als ik terugdenk aan de diepe indruk, die zijn vertolking van Mozarts Rondo in a klein K.V. 511 op mij maakte, worden mijn verwachtingen voor de toekomst alleen maar hoger."
Haarlems Dagblad, 31-01-05: "Pianist Brons verklankt Bachs diepste zielenroerselen"
Zie hier de recensie van het concert op 30 januari ´05 - met het WTK II integraal - in de Lutherse Kerk in Haarlem.
Allgäuer Zeitung, 03-07-04: "Bravo, Brons spielt Bach"
Zie hier de recensie van het concert op 2 juli ´04 - met het WTK II integraal - in Pinswang (Oostenrijk).
Volkskrant, 09-01-2004:
“….als hij eenmaal achter het klavier zit gebeurt er wél wat. Want Brons vereenzelvigt zich volkomen met de muziek die hij speelt, en daarbij gaat het altijd om muziek waarin de inhoud belangrijker is dan de verpakking.”
“Een Geheimtip, deze pianist.”
Japanse krant "Mainichi Shinbun", 17-11-2003:
De absolute eenzaamheid van het bestaan
Waarschijnlijk heeft Willem Brons applaus als storend en pijnlijk aan zijn oren ervaren. Tijdens het enthousiaste applaus verliet hij het podium waarbij hij zijn oren met de handen beschermde. Dit gebaar herinnerde mij aan het schilderij "de Schreeuw" van Munch. Het lijkt wel of hij applaus afwijst. Daarom zou je je kunnen afvragen wat applaus voor hem eigenlijk betekent.Het doel van zijn pianospel is zeker niet om andere mensen te behagen. Iindruk maken op anderen -hetgeen door jonge musici vaak wel wordt nagestreefd- interesseert hem totaal niet. Zijn spel is er in het geheel niet op uit om door middel van applaus uiting te geven aan bewondering hiervoor. De componisten die hij uitkoos hebben wellicht ook geen behoefte gehad aan applaus. Lees hier meer.
Dagblad De Gelderlander, 05-09-2003:
“Willem Brons is allesbehalve een klavierleeuw. Hij is eigenlijk helemaal geen pianist in de strikte zin van het woord. Hij is een groot musicus. Virtuoze stukken zijn aan hem niet besteed. Hij is in de eerste plaats op zoek naar de essentie van de muziek en dat maakt een bezoek aan een van zijn concerten tot een bijzondere ervaring.”
