Armand de Beauregard werd in 1972 geboren in Haarlem. Hij studeerde viool bij Davina van Wely aan de vooropleiding van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag en aan het Sweelinck Conservatorium in Amsterdam. Vanaf 1993 studeerde hij bij Philipp Hirshhorn aan het Utrechts Conservatorium en behaalde in 1997 zijn diploma uitvoerend musicus cum laude.
Daarnaast volgde hij masterclasses bij Herman Krebbers, Viktor Liberman, Igor Oistrakh en Dorothy DeLay.
Tijdens zijn opleiding won hij prijzen bij nationale en internationale concoursen, zoals in 1986 de eerste prijs van het Prinses Christina Concours en in 1991 de Europese Muziekprijs en Mozartprijs van het Internationaal Kamermuziek Concours in Den Haag, met het Beauregard Pianotrio. In hetzelfde jaar werd hij laureaat van het Nationaal Viool Concours Oskar Back.
Bij het Internationaal Viool Concours Carl Flesch 1992 in Londen behaalde hij zowel de derde prijs als de Josef Hassid Memorial prijs.
In 1994 werd hem de Elisabeth Evertsprijs; een prijs voor uitzonderlijk getalenteerde musici. Twee jaar later won hij de tweede prijs van het Postbank Sweelinck Concours in Amsterdam.
Armand de Beauregard trad als solist op met het Residentie Orkest, de London Philharmonia, de Bournemouth Sinfonietta, de Mittelsächsische Philharmonie en diverse Nederlandse symphonie- en kamerorkesten, onder dirigenten zoals Roberto Benzi, Tamas Vasary, Andrew Litton, Wolfgang Dorschner, Alexandru Lascae, Jurjen Hempel en Viktor Liberman. Als kamermuziekspeler geeft hij concerten met ensembles in verschillende bezettingen.
Naast vele optredens in Nederland heeft Armand de Beauregard concerten gegeven in de "Great Hall" van het Conservatorium in Moskou, in België, Duitsland, Zwitserland, Engeland, Noorwegen, Italië en Portugal.
Zijn repertoire bevat werken uit de Barok tot en met hedendaagse muziek.
Then came the remarkable musician I mentioned, a Dutch player rejoicing in the name Armand de Beauregard. His A major was outstanding and in a quiet way he communicated a real enjoyment of what he was doing. Tall, slim and sensitive, he was very much a Szigeti rather than a Heifetz, but none the worse for that. He had the ability to get straight to the heart of a phrase and convey an inwardness of feeling without loosing the musical line.
(Magazine The Strad - Competition report Carl Flesch International Violin Competition)
